Postpartum Support International draait om verbinding.

…over het vinden PSI groepen: Maar ik was, terwijl ik naar de middelen zocht PSI was de enige die leek op een groep andere vrouwen, want ik had het niet - misschien gaf ze het me niet, maar ik vond niets anders dat leek op PSI. Dus letterlijk hetzelfde – was het diezelfde dag? Ik weet niet meer waar ik de volgende dag op een van de vergaderingen terechtkwam. En zo kwam ik er eigenlijk op PSI en het is een reis geweest. Ik ben op PSI groepen minstens één elke dag en ik maak geen grapje. Minstens één elke dag. Omdat het zo nuttig is geweest.

…over de Latijns-Amerikaanse cultuur en geestelijke gezondheid: In onze cultuur, in ieder geval voor mij hier, en ik denk voor veel Latinx, wordt er niet genoeg over mentale gezondheid gesproken en dat is een beetje triest, want ik denk dat dat een deel van de reden is waarom ik denk dat Latinx in zekere zin in kleinere groepen zijn geweest, omdat ik niet weet of er wel of niet over wordt gesproken in onze gemeenschap, zoals het is gewoon – er wordt gewoon niet over gesproken, en daarom moet ik deze groepen vinden, omdat ik dat soort steun niet kon vinden bij mijn familie. Het is gewoon ik – en ik haat het om het zo te zeggen, omdat mijn familie me heeft gesteund. Maar ze begrijpen gewoon niet helemaal waarom, toch? Zoals ze niet – ze verzetten zich tegen het waarom in plaats van te proberen, weet je, te proberen te onderzoeken waarom ik misschien deze gevoelens heb. Mijn moeder is de enige persoon die erbij kwam en mijn tante, maar zo ben ik er een beetje ingegaan en omdat ik dacht, oh, er zijn andere Hispanics. Ik dacht, oké, laat ik het proberen. En ik vind het geweldig dat ze de Latinx-groep als optie hadden, want ik ben natuurlijk half Mexicaans en half Euadoriaans. En het was moeilijk om begrepen te worden door mijn familie of zelfs niet begrepen, gevalideerd, omdat ze alleen maar tegen me bleven zeggen: "Je hebt een gezonde baby, zoals, Gen, kom op. Waarom huil je? Waarom zucht je? Zoals, weet je, eh, je had in de slechtste positie kunnen zitten, weet je, ik kom uit Mexico," weet je, ze kwamen allemaal, de meesten kwamen illegaal. "Ik kende de taal niet. Ik had jullie hier. Ik had geen geld en, weet je, het is oké. Je hebt geld. Je bent financieel stabiel. Je hebt een partner. Ik had geen partner." Dus al die vergelijkingen die me gewoon van streek maakten, want dat is niet wat je wilt horen. Je wilt alleen maar horen dat het oké is.

…over hoe PSI Groepen normaliseren de postpartumervaring: Ik moest deze groepen vinden omdat een van de grootste dingen die mij aantrok, PSI en waarom ik bleef komen is omdat ik nergens anders het gevoel heb dat ik zo'n steun heb als wanneer ik in deze groepen zit. Omdat niemand van buitenaf open is en over deze dingen praat. Niemand geeft toe dat ze dit doen. Maar als ik naar mijn groepen ga, zijn alle vrouwen daar zo kwetsbaar en staan ​​ze open om deze gedachten te delen, uiteraard kunnen we niet naar deze huizen gaan, maar ze kunnen je vertellen, hé, ik heb dezelfde gedachten als jij. Ik heb dezelfde gevoelens als jij, dus dan voel je je niet alleen. Je voelt je alsof het niet alleen jij bent. Je bent niet, je bent geen probleem. Je bent niet, weet je, gebroken. Weet je, het is iets dat het is door in deze groepen te zijn, dat is meer genormaliseerd voor mij. Dus ja, ik hou van mijn familie en ja, ik voel me op hun eigen manier gesteund, maar niets zoals PSI omdat de vrouwen daar weer openstaan ​​voor het toegeven dat we deze baan niet altijd leuk vinden als nieuwe moeder. Of als drie-vier-keer moeder.

…over hoe PSI groepen zijn verschillend: Ik voelde me zo alleen de eerste twee weken tot ik met deze groepen begon en daarom bleef ik terugkomen omdat ik in een diepe depressie zat, dus ik had het gevoel dat ik moest. Therapie hielp, dat doet het, maar het is één-op-één, het is meer luisteren, tenminste in mijn ervaring met mijn therapeut. Ik krijg hier en daar wel wat feedback, maar het is niet hetzelfde als iemand anders die je vertelt, oh mijn God, ik ook. Ik ook. Ik ben alsof ik er gewoon ben. Dus dat maakt voor mij het verschil.

…over het gevoel begrepen te worden: Ik ga gewoon naar een van mijn groepen en praat daar over de angst die ik heb. Daar word ik namelijk begrepen en voel ik me meer welkom.